از خاطره های دوران آموزشی...

سلام عزیزان. خوب هستید ؟ امیدوارم هرجا هستید، خوب و خوش و سربلند باشید.

تو پست قبلی گفته بودم که آموزشی تموم شد و شب و روز آخرش چطور بود. خب بالاخره روز تقسیم رسید و ما بازم رفتیم پادگان. متاسفانه اون چیزی که میخواستم نشد، یعنی دوست داشتم بیفتم تهران اما نشد. هشتاد درصد هم خدمتی هام افتادن تهران ولی من افتادم شهر خودمون (کرمانشاه). گفتن شنبه (فردا) خودمو معرفی کنم به ناحیه انتظامی کرمانشاه که اونجا تقسیم بشم و بیفتم حالا یا کلانتری یا یگان امداد و ... خلاصه من خبردار شدم به خاطر اتفاقایی که تو غرب و شهر و استان های اطراف کرمانشاه افتاده میخوان همه رو بدن روانسر و پاوه و ... خلاصه ما هم برای اولین بار تو زندگیمون فکر پارتی بازی به سرمون خورد. خلاصه بگم اگه کار این پارتی ما درست باشه میفتم ستاد مبارزه با مواد مخدر. خب بگذریم.

تعداد خیلی کمی مطالب وبلاگ منو کامل میخونن، شاید به سه نفر نرسه. یکی از همین عزیزا یعنی نسترن خانم ازم خواسته بود که از شوخی های تو پادگان (آموزشی) بنویسم، منم با کمال میل این کارو انجام میدم. ما شوخی های زیادی داشتیم که نمیشه همشو گفت! مثلا کوچیکترین شوخیمون این بود که ساعت دو نصف شب یه بطری آب سرد خالی میکردیم رو بچه ها. یا میرفتیم کسایی که نگهبان بودنو به هر نحوی شده میترسوندیم. همین الان یه خاطره از شوخی هامون یادم افتاد که همونو به صورت تقریبا کامل مینویسم:

من و فرهاد و سجاد و احمد و داوود و سلیمان یه گروه بودیم تقریبا (موقع شوخی کردن). به بچه های برزیلی معروف بودیم و وحید و هادی حیدریان و جمال و حمزه و سه چهار نفر دیگه هم یه گروه! یه روز من و فرهاد و سلیمان رو تخت من نشسته بودیم (تخت من بالا بود) که یهو دیدم وحید اینا دارن کرم میریزن و میخوان بازم از اون شوخی ها بکنند. داشتن میومدن به طرف ما که من رفتم زیر تخت (رو زمین) قایم شدم. پنج شش نفری فرهاد و سلیمان رو گرفتند و به شوخی اونا رو میزدن که سلیمان لو داد که من زیر تختم. اونام اومدن که منو در بیارن منم با تمام قدرت زیر میزا سینه خیز میرفتم تا از دستشون فرار کردم و رفتم بیرون. تو این شوخی ها فرار کردن خیلی ضایع بود به خاطر همین من برگشتم تو آسایشگاه. فانوسقه مو (یه جور کمربنده) در آوردم و گرفتم دستم و میرفتم رو به ته آسایشگاه. هرکس ازشون میومد جلو میزدماااااا یه پنج دقیقه ای با فانوسقه ساکتشون کردم که یهو از پشت منو گرفتن و هفت هشت نفری ریختن رو سرم و بلندم کردن منم هنوز فانوسقه تو دستم بود و از اون بالا میزدمشون که یهو آهن فانوسقه خورد تو سر جمال و خون تا نوک پاش ریخت ...  این هم یه جور شوخی سربازا

یه بارم همین جمال خوابیده بود، منم خوابم نمیبرد گفتم چیکار کنم؟! رفتم سراغ جمال و موی تو سینه شو گرفتم و با تمام قدرت کشیدمش، وای صدای فریاد جمال تا ته پادگان رفت... خب تموم دیگه.

این هم نظری که احمد تو پست قبلی برام گذاشته بود:

هادی کجایی ببینی حالم ویفر شد اینقدر زر زدی. همش رمانتیک حرف زدی از سربازی حالا کجایی ببینی... یکیمون افتاد مغرب ..یکیمون افتاد شمال غربی.اما یه آرزویه خوب واست میکنم ..اونم اینه که یه متهم از دستت فرار کنه

موفق باشین. مرسی از همه کسایی که تا آخر میخونند. یاعلی مدد...

شب و روز آخر آموزشی

سلام دوستان عزیزم. حالتون خوبه ؟ امیدوارم که خوب و خوش باشید، هرجا که هستید. خب بالاخره بعدا از دو ماه آموزشی من تموم شد و حالا من میخوام از خاطرات شب و روز آخر براتون بگم.

شب آخر بود با بچه ها حسابی جشن گرفته بودیم میزدیم و می رقصیدیم (نمیدونستیم فرداش دلمون نمیاد از هم جدا بشیم) داشتیم داد و بیداد میکردیم که یهو افسر نگهبان اومد  تو آسایشگاه و گفت بشمار سه همه بیرونن. ماهم رفتیم بیرون یه بیست دقیقه ای تنبیهمون کرد و گفت می بخشمتون به شرط اینکه دیگه صداتون نیاد.خلاصه ساعت هشت و نیم بود و موقع آمار شد. یه ستوان دوم وظیفه اونجا داشتیم، گفت حیفه امشب جشن نگیرین و بدون خاطره از اینجا برید، هرکاری میکنین بکنین و پاش وایسین. خلاصه ما رفتیم تو آسایشگاه و لامپ های ته آسایشگاه رو در آوردیم که ته آسایشگاه تاریک بشه و همونجا شروع کردیم بزن و بکوب که دوباره افسر نگهبان اومد و مارو دید و هرچی از دهنش اومد بهمون گفت و تا دوازده شب بیرون نگهمون داشت و تنبیهمون میکرد. مرتب میگفت اگه معذرت خواهی کنین می بخشمتون و ما هم اصلا این کارو انجام نمیدادیم. انقد اذیتش کردیم که زنگ و افسر جانشین پادگان اومد. خلاصه اونم دید که ما زیر بار معذرت خواهی نمیریم، یه خرده اذیتمون کرد و گفت برین بخوابین. اون شب تا ساعت دو بیدار بودیم.

و اما فرداش ... یعنی روز آخر

جشن سردوشی تموم شد و از صبحگاه برگشتیم...

همین که پامونو گذاشتیم تو آسایشگاه تو چشمای همه اشک جمع شد. هیچ کس دلش نمیومد از آسایشگاه بره بیرون. باورم نمیشد روز آخر هممون اینجوری گریه کنیم. وحید و مهدی و علی حیدر وای خدااااا عجب گریه ای میکردیم. با علی حیدر خیلی شوخی داشتیم. موقع خداحافظی همدیگرو بغل کردیم و ده دقیقه تو بغل هم گریه کردیم. باور نکردنی بود وحید بیست و سه سالشه ولی مثل یه بچه هفت هشت ساله گریه میکرد. داشتیم دیوونه میشدیم. خیلی وحشتناک بود. اما واقعا وقت خداحافظی بود. موقع رفتن به هر گوشه ای از گردانمون نگاه میکردم یه خاطره میومد جلوی چشام. درسته دوماه بود اما دو ماه شب و روز با این بچه ها بودیم. میدون صبحگاه رو که نگاه میکردم یاد روزای اول میفتادم که میگفتم یعنی میشه ما یه روز اینجا رژه بریم؟! یاد عصرا میفتادم که با بچه ها میرفتیم بوفه و چایی میخوردیم یا شربت درست میکردیم. جناب سروان میرزاخانی وقتی دید ما نمیتونیم از هم جدا بشیم شروع کرد حرف زدن و ما رو دلداری دادن. به قول جناب سروان میرزاخانی دوستی یک اتفاقه و جدایی یک قانون!

حالا سه شنبه معلوم میشه که یگان خدمتی من کجاست...

دعا کنید بیفتم تهران. ببخشید سرتونو درد آوردم ( با اونایی هستم که تا آخر میخونن و نظر میدن! )

ای فلک خونین جگر کردی مرا ...

     ای فلک، ای سنگدل، خونین جگر کردی مرا

                                                 از وطن دور و به غربت دربه در کردی مرا

      من کجا هجر کجا ، ای فلک بی انصاف به همین داغ بسوزی که سوزاندی مرا